Bir Cahilin Devrik Cümleleri

Sakin duruyor, agresif yazıyorum.
Çünkü…
Afili senaryolar dönüyor beynimde,
Sonu cinayetle bitecek.
Hasadı olmayan karamsarlıklar ekiyorum
Cümlelerime…

Ben her sabah
En az birinizin aradığı aşkı
Öldürüyorum aynadaki gözlerimde
Diri çıkamıyor hiçbir aşk
Bu bedende gün yüzüne

Kirli ellerin baktığı temiz gbt sahibiyim ama
Aşk cinayetlerinde istense de
Parmak izi kalmıyor geriye.

Ellerimdeki sabun köpüğünden
Balonlar yapıp üflüyorum hala
Gizlice…

Keskin sirkeler diyarında küp,
Çirkin kurbağa gibi görünüyorum gözlerinize.
-hani öpsen prens de çıkmıyor içinden-

Ama teşekkür ederim.
Yazacak kadar düşünceye
Komada bıraktığım aşkların kulağına
Çalınan sözlerinizdir tek sebep.

Onların da beyin ölümü gerçekleştiğinde
Ne kalıyorsa geriye… Bağışlıyorum
Bende olmayan naif umudunuz hatırına
Bütün mantık evliliklerinize
Gel gör ki…
O da yetmiyor üç kuruşluk sevgilerinize.

Anladın mı?

Üç yüz dilde, on bin farklı şekilde de anlatılsa
Bu aşk; köpeklik ile mecnunluk arasında
Lanet bir şey…
Bilmeyene, kadercilik oynatır
Ak diye hep b..a kondurur.
Bilene sadece bir tercih meselesidir.

Öyle ama…
Sevdiğin değilse Leyla…
Sen istediğin kadar mecnun olmak iste.
Ama kızma kimseciklere beklide sorun
Leyla sandığının da, bir zamanlar bir mecnun sandığının olmasıdır.

Suçu yok kimsenin o halde.
Suçsuz iken suçlu da olma o zaman
Övme şu aşkı
Bilinmezliğine bilinmezlik katma.
Değilsen bir büyücü
Ne diye dersin; aşk büyülü bir şey.

Değil büyülü bir şey işte
Kimi etmiş kendini bir mecnun
Mecnunluğuna göre Leylalık derdinde.
Kimi de Leylalığına göre mecnunluk.

Bak bu yönde hiçbir kelam etmeden sen
Sırf güzelliğin değdi diye gözlerime
On bin birinci oldum, kendi şeklimi verdim aşka

Şimdi söylene bana…
Benim suçum mu?
Mecnun sandığın çıktıysa bir şeytan…
Bu kendini Leyla gösterme derdin ne diye?
Fikrinde yoksa Leylalık
Şeytanlık mı gözünde?

Ama bak değil işte bu kul Rahmandan bi’ haber.
Kulluk ile tercih edilmekte tüm mesele

Dizginleri benim elimde olduğu sürece
Aşk sadece nefsimin bir köpeği
Öyle ya hani bırakı versem dizginleri
Köpeğin ediverir beni yolunda…
Ama kula Rahmandan bağımsız tercih mi olur.
Yeter ki değmezsin bir daha güzelliğin gözlerime
Rabbim uydurmaz nefsime!
Mecnun edecek Leyla gelene dek
Bu köpeğin dizginleri kalı verir elimde.

Bak bilmediğin bir şey söylemedim yine!
En sevdiğin Leyla ile mecnun hikâyesi işte.
Anladın mı?
Mecnun dediğim beni Leyla edemedi dedikçe
Beni mecnun edecek Leylalık yok sen fikrinde!

Kurmaca Hayaller

- Hadi aşk şiiri yazalım.
- Herkes yazıyor onu…
- Herkesten farklı yazalım o zaman…
- Farklı yazarsak güzel olmaz ama…
- Nedenmiş o?
- Artık kimse yazarak ya da söylenilerek gösterilen farklılıklara tamah etmiyor.
- Aşk şiiri yazmayalım o zaman..
- Yaşayalım.
- Ney?
- Yok bir şey. Devam et lütfen.
- Ne yazalım peki
- Hayata ve yaşama dair bir şeyler…
- Yok, bence ukalaca oluyor o yazılar.. ben hayatı çözdüm olayları baydı artık.
- Üslup ayarı ile halledile bilir bir sorun bu… abi gibi değilde… arkadaş gibi bir üslup takınırız. Hem fena mı olur belki birinin algılarının açık olduğu bir ana denk gelir okuması…
- Bi ihtimal ama…
- Ne yazacağız peki… amacımız ne? Okunsun diye mi yazalım… yazdık diye mi?
- Neden seçenekler sunup seçmek zorundaymışım gibi düşündürüyorsun. Ben ikisinden de olsun istiyorum belki…
- Anladım yazmak için yazıp, okunması için süsleyeceksin… yine!
- Yine çok ağır oldu ama kaç kere dedim sana hiç öyle süs falan yok sadece içimden gelenler.
- Peki peki.
- Şöyle yapalım o zaman
- Nasıl?
- Sen hayat ve yaşam üzerine bir paragraf yaz sonra ben senin yazdığınla ilişik aşk üzerine bir paragraf yazayım.
- Düet mi yapacağız.
- Komik duruyor tamam ama deneyelim işte.
- Peki.
- Kim başlıyor…
- Tabi ki sen


Ne kadar az düşünüyor…
O az düşünce içinde…
Ne kadar çok yanlış sonuçlar çıkarıyorsun

- Bu bana mı?
- Hayır, devam eder misin lütfen.

Ne söylersen söyle.
Geri gelmeyecek hiç bir şey
Nasıl söylersen söyle.
Tersine dönmeyecek hiçbir gidişat.

Anlama vaktindesin.
ANLA!
Vakit değil söz söyleme vakti.

Ne kadar kaçarsan kaç
Hep o bilindik sahnedesin…
Perişan olmuş…
Ellerin başının arasında
Beton bir zemin üzerinde…

Hatırlasana o anı ne düşünüyorsun?
Kaybettiklerine üzülüyor.
İsyan edip…
Lanetler mi okuyorsun!
Peki ya ölmek…
Yaşamamak yahu!
En rahatlatıcı seçenek…
Hatta tek seçenek mi olu veriyor?

Peki, neden buradasın hala!
Hiçbir şey değişmedi, hiç biri olmadı ama.
Ölmek bir yana, hiç bu kadar diri olmamıştın.
Adı geçmese şükretmiyorsun hala ama
İsyanın adı bile yok artık…
İleri gidemedim, geriye zaten dönemezsin.

Ama yerinde sayanları affetmiyorlar bak.
Avlıyorlar, kandırıp insanlaştırıyorlar.
Onlar işte?
Ağlamak yakışmaz diyenler.
Keşke demek kötü diyorlar bak şimdi…
Ağlatmadıkları gibi…
Keşke de dedirtmiyorlar…


- Oldu mu şimdi bu…
- Tepside farklı bir tat gibi.

Bir Gün Bir Gece

Bana zor geliyor
Senin bu yalan mutlulukların.

Mutluluk sanatının
Siyah kuşağını
Gözlerime bağlamışım sanırım.
Belki bilerek!
Belki yanlışlıkla!
Ama
Korkulacak bir şey yok…
Zararım sadece kendime
Lanet içimde ve dışımda, herhangi bir yerde

Biliyorum hatta eminim.
Bu mutsuzluk taşsa bir gün…
Tüm insanlığı kara kutuda en fazla
İki dakika mutsuz edebilirim.
Sonra bir parmağın bir tuş üzerinde
Bir saniyelik refleksi işte…
Geçer giderim bende mutsuzluğumla
Birçoğunun geçip gittiği yere
Gözlerinizin önünden.

Yalan mı söylüyorum yani?
Ben gördüğüm gerçekleri söylüyorum!
Yahu bırak artık şu “amma karamsarsın” lafını.
Boş ver diğerlerinin gözündeki değerini
Hadi ama dürüst ol. Bana değil, kendine.
Ya yalancısın de! Çek git, gidebiliyorsan
Ya da değiştir gerçeği! Değiştire biliyorsan.
Ben de inanayım senin inandığına.
Hem de senin inandığından daha fazla.

Hem mızıkçılıkta yapmıyorum bak
Ne, nasıl olmalı diyorsan.
Hangi kalıba “bu seninki” diyorsan giriyorum.
İtiraz etmiyorum yaşıyorum işte seninle.

Anlaştığımız gibi.
Oyunbozanlığım haftada bir gün bir gece
Kalıbımdan dökülüyorum beyaz sayfalara

Hadi vereyim repliğini söyle!
“Ama bu meret hayatta durduğu gibi durmuyor
Beyaz sayfalarda.”

Aynen öyle canım.
Haftada bir gün bir gece!
Ben ne dersem o.
En ayık kafayla.
En sarhoş sayfalarda
Bu meret ruh
Nefsin ve egonla, aciz bedenim seni
Anlatacak insanlara.

Bayramım olma!

Bayramım olma…
Hep bir arife tadında kal hayatımda.

Hayatımın bayramlarında...
Şekerin en azını hep ben toplaya bildim.
Mantar tabancam…
Az harçlığımın bitişiyle mantarsız kaldı hep.
Kız kaçıran, pet şişe deneyimim hiç olamadı.
“Torpil” o zamanda, o şekliyle bile sevmiyordu beni.

Ahmet amcadan alınan ayakkabılar.
Bayram, seyran dinlemiyor. Vuruyordu.
Kotu pazardan alıyordum…
Ama kabin nerede diyemiyordum…
Ağı sıkınca, kimsenin suratına çarpamıyor.
Suratım çarpık, belki genişler diye
Umut ediyordum…
Şimdiki gibi ama gerçekten çocukça

İstanbul’u yaşadığımız mahalleden ibaret sanıyordum
Sülalenin en büyüğü bizim evde diye.
Akraba ziyaretlerinden de mahrum kalıyordum
Ne zaman elimden bir yere götürülmek için tutulsa
Eve götürülüyordum…
Ne hikmetse! Çocuk olmama rağmen
Ben çocuk parkına gönderilmiyor,
Çocuk parkına kaçıyordum.
Hep duyuyordum ama…
Park’ın başına bir türlü “Luna” getiremiyordum.

Bir keresinde bizim Fikret’i babası götürmüştü de
Heyecan ile anlatıyordu.
“Abi gondol diye bir şey var” diyordu önce.
Tam gondol nasıl bir şey diye düşünmeye başlıyordum ki.
“Yok, böyle bir şey “ diyordu
Olay yerinden bir türlü sağlıklı bilgiler alamıyordum.

O yaşta yalnız kalmayı…
Memurların her bayramda memlekete gittiğini
Memur kızı sevdiğimden biliyordum.

İşte, nedensiz değil isteğim bilmelisin.
Ben hiç üç- dört günlük bayram çocuğu olamadım.
En fazla birinci günün öğleninde biti verdi.
Hayatımın bütün bayramları…

Ama sen;
Başımın ucundaki hiç giyilmemiş yeni elbiselerimle
Cebimdeki harcamakla bitmeyecekmiş gibi gelen harçlığımla
Bana hep iyi bir bayram geçireceğim umudunu veren.
O arife günü ve gecesi gibi kalıver hayatımda.

Bayramım olma, lütfen…

Korkma

Tek dert var, apaçık ortada
Varlığımızla yokluğumuz arasında
Bir fark olsun istiyoruz.
Ama…
Nedir emin olduğumuz bu hayatta?
Hiç ölmeyecekmiş gibi
Omzumuzdaki bunca yükle
Diye bilecek miyiz sanki?
Ölümdür diye.
Yazılmış romanlarımızı okumaktan aciz
Yazsalar roman olur hayatımız
Diye bilecek miyiz?

Bak bana…
Denizle karanın buluştuğu en güzel yerdeyim şimdi
Çubuklu sahilinde ayaklarım üzerinden
Bedenimi yorma çabası ile…
Arşınlıyorum denize bir adım kala, kaldırımın
Bir adım atmalık sürede bana ait.
Bilmem kaç metre karesini.
Bedenin ve aklın aşması gereken
Sınırları zorluyorum.

Güneşin yaktığı bedenim
Yoruldukça hafifliyor,
Dünyevi zevkler yönünden.
Gözlerimde girdiği her kalıbın şeklini alan,
Bir bardakta olsa şeffaf renksiz olacak,
Baharın bu birçok kişi için güzel gününde,
Mavi rengini sevdiğim
Ama şimdi yosun yeşili rengi ile deniz var.

Deniz kadar olamıyor işte insan.
Daha doğmadan belli oluyor herkesin
Kalıbı ve rengi!
Korkularla korunuyor! Her kalıp ve renk

Yıksan kalıplarını, değişsen rengini nemi olur?
Varlığınla yokluğun arasında olabilecek
En ufak fark bile umurunda olmaz
Uzunca bir sahilde, yüzlerce insanın içinde
İstediğin anda denize atlaya bilecek kadar özgür
Ama yalnız olurdun!
O da korkunun adını yalnızlık koymadıysan.

Hiçbir yalnızlık müebbet değildir ama
Yıkmasan kalıbını değişmesen rengini
Çok sen gibi bulursun evet…
Kısa sürer yalnızlığın.
Yinede…
Yıkıma ve değişime bu engel olmasın
Hapsetme ruhuna yeni bir korkuyu
Yık sen her kalıbı, istediğin rengi seç?
Korkma, bir "ben" elbet bulur seni.

Hayatımın İstikrarlı Yanı

Odaklanamıyorum ki
Birine bağlanmak hak getire
Tasvirini mümkün kılacak kadar bile
Gördüğüm hiç bir yüz kalmıyor aklımda.
Daha da kötüsü, bazı yüzler
Hala sadece sözleri ile aklımda.
O zamanda duyguların beşi onu birden
Hücum ediyor aklıma, çoğalıyor cepheler
Parçalanıyorum
Nerede kazanıyor, nerede kaybediyorum
Fark edemiyorum.
Yuh diyorum yalnızlığın böylesine
Anlamak istemiyorlar diye
Anladıklarımın yalnızlığını çekiyorum
Anlatacak olsam sus “ukala” derler diyorum
Gel gör ki susmayı da beceremiyorum
Altıncı vakit de niyetsiz uyuyorum
Hazır olan şeytana
Yarım bir gülüş yerleşiyor azımın kenarına
Ve benim bozacağım bir ateşkes,
İlan ediliveriyor anında.