Ben zaten hiç inanmamıştım ki senin o aşk dediğine!

Ben zaten hiç inanmamıştım ki senin o aşk dediğine… İyi ki de yaşamışım; diyemeyeceğimi bildiğim halde ısıtırım umudu ile tuttum, o buz kesmiş ellerini… Yalnızlığımda mutlu olmayı öğrendim öğreneli, mutluluğu hiçbir zaman tek bir kişiye bağlamıyor olmanın rahatlığı vardı. Anı yaşama arzuna ses çıkarmayışımın altında… Ve eninde sonunda gideceğini bilmenin ağırlığı yanında… Oynadık oyunumuzu ve hiç zorlanmadık, yenme arzusu veya yenilme korkusu olmadan, sevgi üzerine tecrübelerimizin ilk kez faydasını görüyor olmanın tadını çıkarırcasına oynadık… Çocuklar gibi miydik yoksa gerçekten çocuk muyduk? Sen aşkın yaşayamayacağımız şekillerini anlatırken, meğer anlayamayacağım ne çok şey yaşatmışsın bana...Ve sonunda sen gittin ya ben şimdi anlıyorum… Ben zaten hiç inanmamıştım ki senin o aşk dediğine…