civciv

belki de küçükken almaya paramızın yeteceği tek hayvan olduğu için, civcivlerin her çocuğun hayatında sonu %90 ölümle biten bir yeri vardır. abimle benim de olmuştu bir civcivimiz.
ve malesef bizimkisi de öldü, üzülmüştüm ama abimle yaşadığımız diyalog daha bir ilginçdi.

- ya bu hayvan ölmüş!
- sana okadar fazla yem verme dedim dimi.
- lan olum yemle ne alakası var. ne yani tokluktan mı öldü hayvan!
- el kadar hayvan okadar yemledin beyinsiz yedi yedi sıçamadı öldü.
- şakamısın sen!!!

aynı diyaloğu balıklar için de yaşadık. artık bir köpeğim var.

Nuri Bilge Ceylan

beşiktaş/fındıklı sahilin de bir çay bahçesin de gördüm kendisini, ilk önce o olduğun dan emin olamadım, yanın da ufak bir çocuk vardı. filmleri üzerinden tanıdığım biri sonuçta, magazinsel hiç bir bilgiye sahip değilim o mu değl mi? çocuğu mu vardı bu adamın. bu adam evlimiydi falan derken.
çay bahçesi'nin sahibi kendisine çay verip geri dönerken sordum.

- dayı az önce çay verdiğin adam kim biliyormusun.
- yok! bilmiyorum! kim ki?
- nuri bilge ceylan
- ???
- can" da ödül aldı, ödülü bize "yalnız ve güzel ülkeme" diye hediye etti, sana bana.
- ???
- dayı, adam ünlü bir yönetmen.
- iyi.
- !!!!

nuri bilge ceylan, tanınmayacak biri mi? sanatçıya verilen değer, bu kadar dengesiz bir değer yargısı üzerinde mi sahibini buluyor.adam, harika bir film çekmiş değeri bilinmiyor, yeşilçamcıların rüyasın da gidemeyeceği cannes film festivalin de ödül alıp ülke'sini unutmuyor, yine değeri bilinmiyor. yahu ne değer'i adamı koca sahil de 200 kişilik çay bahçesin de yüzüne bakıp tebessüm eden yok. ( %100 eminim bundan)

bunları düşünürken, yanında çocuğu var şimdi rahatsız etmeyeyim adamı, düşüncesinden sıyrılıp kalkıp yanına gittim.

- merhaba
- (şöyle kafasını kaldırıp bir baktı sonra gülümsedi) merhaba
- kusura bakmayın, yanınız da çocuğunuz var rahatsız etmek istemedim önce ama sonra biraz etrafınızı gözlemleyince rahatsız edilmek bir yana sizi benden başka tanıyan kimsenin olmadığını fark ettim.
- (güldü) gözlükler yüzündendir. ("police" model gözlük takıyor da)
- belki, ama az önce cafe'nin sahibine sordum sizi tanımadığını söyledi. sizin için tanınmak ya da tanınmamak önemli mi? değil mi? bilmiyorum ama, sanat'ını, yaptığı işi iyi yapan birin'in gerekli saygıyı ve değeri görmesini isterim, tanınmadığınızı fark edene kadar da bu saygıyı sizi rahatsız etmeyerek gösteriyordum. neyse fazla uzatıp vaktinizi almayacağım, söylemek istediğim şey ödülü türk halkına hediye etmiştiniz,
- (yine gülerek) evet.
- sizi tanıyor ve değer veriyoruz, ayrıca hediye için teşekkür ederiz.
- (yine gülerek) rica ederim, bu tanınma konusu çok önemli değil aslın da ama şöyle bir gerçekte var, yaptığımız işleri hedef kitle seçmeksizin bir bütün'ü düşünürek yapıyor olsak da yapılan işi sadece belli bir kitle sahipleniyor, sadece işi sahiplenmek de değil tabi ki bu iş'in için de olan herkesi yönetmen'in den oyuncusu na kadar. biz ya da ben bizi beğenen ve değer veren kitleden memnunuz. memnun olmamızın boşuna olmadığını da sen az önce çok güzel kanıtladın. asıl ben teşekkür ederim.
- (bu sefer ben gülerek) rica ederim, size iyi günler.
- (hala gülerek) teşekkür ederim, sana da iyi günler olsun.

yani, konuşulanlar doğrular mı? yoksa karşılıklı bir yalaşma mı? idi çok düşündüm. gerçekleri söyleyip, kısa da olsa gerçekleri duyduğuma inanıyorum. ne olursa olsun, değer yargılarımızı tekrar gözden geçirmemiz gerektiği, gerçeğini üstüne basa basa söylemeliyim.

not: diyalogları kelimesi kelimesine değil, aklım da kaldığı kadarı ile yazdım, kelimeler farklı olsa da, genel anlam'ın aynı olduğun dan emin olabilirsiniz.

eğlencesi kendi içinde hayat.

yalan yok başrolde ben varım!
x bir banka'nın bedava ipohe kampanyası var. katılımcı olabilmek için gerekli koşulları yerine getiriyorum sırayala. kampanya koşulları içerisin de şöyle bir ibare var.

"kazananlar falanca gün falanca yerde yapılacak olan çekiliş sonucu belirlenecektir. çekiliş katılımcı sayısı üzerinden gerçekleştirilecektir"

herşey açık ve net ama gelin görün ki ben "katılımcı sayısı" yerini o gün çekiliş için orada olanları kasdediyor olarak anlıyor ve telefonumun yapılacak işler bölümüne çekiliş tarihini kaydediyorum. neyse uzatmayayım çekiliş günü adrese gidiyorum. giderken de içimden;

- ulan şimdi bu saatte buraya kaç kişi gelir ben kesin 3-4 tane kazanırım. diyorum.

verilen adres bankanın genel merkezi zor bir güvenlik önlemini aşıp ziyaretçi kartılma içeri giyorum. oda ne kimse yok. çekilişi yapacak olan piyango idaresinin adamı ve noter den bile önce gelmişim. soruyorlar;

- ne için gelmiştiniz!
- iphone çekilşi için.

her şeyi yanlış anlamış olan ben saf saf gidip bir köşede oturuyorum.

çekiliş saati gelip de katılımcı sayıları notere onaylanması için okunmaya başlayınca (ki hala tek katılımcı benim mekan da) başım dan aşağı kaynar sular dökülüyor.
artık sıçtığımızın resmi. kafayı çalıştırıp çıtırmı çıtır banka çalışanı kızların kafasında ki ne aptal ne varyemez adam düşüncesini bertaraf etmeliyim.lise yıllarından kalma piçliğimi takınıyorum, telefonum çalıyor muş gibi yapıp telefonu kulağıma götürüyor ve konuşmaya başlıyorum;

- alo! evet efendim çekilişin yapıldığı yerdeyim.
- !!!
- evet efendim piyango idaresinden yetkili bir kişi ve noter var! kimliklerine henüz bakmadım!
- !!!
- tabiki efendim döndükten sonra rapor yazacağım ama bu izlenimlsel bir rapor olacak çünki evrakların birer kopyasını alamamızın etik olacağını sanmıyorum.
- !!!
- peki efendim iyi günler ben sizi ararım birşey olursa.

herkes şokta! ben bile! herkes bana bakıyor ben herkese noter olan kişi yaşlıca birşey soruyor bana

- siz nereden geliyorsunuz?
- tüketici haklarını koruma derneğinden, kampanyaya katılan bir müşteriniz derneğimizi arayıp çekilişi izlememizi talep etti ben bunun için buradayım.

artık nasıl bir yalan söylediysem. bir saattir orada sadece hakir gözlerle süzülen ben adete bir kral olmuştum ciddiyim çay bile ısmarladılar.çekiliş yapıldı ben çantam dan bir kağıt çıkarıp bir iki şey yazdım ve olabildiğince hızlı orayı terk ettim. terden bir su olduğumu da o ara fark ettim.herşey bir yana bi bok kazanamadım ama en azından şunu söyleye bilirim sayemde çok adil bir çekiliş oldu.

Saatlerce aynı şarkıyı dinlemek.

Bir şey arıyormuş gibidir insan.
Bu zamana kadar hiç bulamadım ama bütün bir hafta, bir ay, 7/24 aynı parçayı dinlemek bana sanki parçanın içinde bir şey arıyormuşum hissi veriyor. bir şeyleri arayan birinin dikkat ve titizliği ile dinlememe neden oluyor. yine de sonuç sıfır, bu zamana kadar "bu şarkıda ne buluyorsun" sorusuna verebileceğim "şunu buluyorum" kalıplı bir cümle kuramadım. çok şarkı eser falan neyse eskittim ama...

Yok aslında hani o tam "yeter sıkıldım" dediğim an yada artık kulağıma çalınan başka bir parçayla flörte başladığım da, şunu da düşünmedim değil.belkide; parçalar da bir şeyler arayan ben değilim, belki de o parçalardır ben de bir şeyler arayan ve bulan ben farkın da olmadan, hani olur ya! kontrolünüz dışın da böyle şeyler onun gibi bir şey. Kırık kalbim, gururum yada bozuk moralim, beynim'in çözemeyeceği bir frekansla bu işi hallediyorlar.
Araba kaskosu gibi diyesim geldi. Her seferin de yeni bir parçaya geçiyor olmamın nedeni de acemi bir şoför olmam olabilir. Bu sınıf ehliyetle hayat sürmek zormuş gibi.

Sevecek başka birşey bulamadım ben!

Düşdüğümü hatırlıyorum, düşmeme neden olan bilmediklerimi. Düşerken çektiğim korkuyu, düştüğüm yerden bakarken hayatıma, çektiğim acıyıda hatırlıyorum. Beni bırakıp giderken sevdiğimin, sırtına düşen saçlarını koklayamacak olmanın acısında hatırlıyorum. Kalkmak için acele etmediğimi, kalkmak için neyi beklediğimide hatılıyorum. Sanırım daha fazla gerçeği, ayakta göremediğim gerçekliği bekliyorum. her biri alfabetik sırayla değilde, benim için imkansızlık dereceleri ile karşıma çıkıp, hep bir sonrakinde dahada çok şaşırışımı hatırlıyorum. Ben her biri için bu imkansız olamaz dedikce, olur, olur dercesine karşıma çıkışlarını. Ağladığımı ve gözyaşlarımın mavi önlüğümün beyaz yakalarını ıslattığınıda ve yeter artık dediğimide hatılıyorum.. Sonunda yettide belki, ama bittiği için değil yeni yalanlara kalkmam gerektiği için. Ben bunu, artık bilmediklerin için acı çekmek yok derken karşılaştığım yalanlarla anlıyorum.

Ve bu gün çok bilmediklerim, az bildiklerimle ayaktayım. artık düşüşlerden korkmuyorum yada acı çekmekden, artık şaşırmıyorum hiçbirşeye. Artık içimde bir tek alışmışlığın rahatlığı yada rahatlıkla gizlemeye çalıştığım acısı var. Artık yapmak zorunda olduklarım için değil yapmak istediklerim için düşüyorum. Ama düştüğümde ağlayamıyorum, çünki artık üstümde ağlamalırımı mazur gösterebileceğim beyaz yakalı mavi önlüklü çocukluğum yok.

Ne olursa olsun yalan gerçeklerim ben sizi düşdüğümde de ayaktada olsa seviyorum sizi benim olduğunuz için seviyorum siz beni sevmiyor gözüksenizde ben sizi bırakıp gitmediğiniz için seviyorum.. ben artık sadece benden olan sizi seviyorum.

alicanefe

O kişi!

Biz hayal kurabildiğimiz kadar varız. Her gerçekliğimiz, öncesinde kurduğumuz hayallerimizin eseri gibi. Sıradan ve anlık düşüncelerimizi öyle büyük hayallere çevirebiliyoruz ki bazen kendimize bile şaşıyoruz.

Babanızın size bisiklet alacağı anı, sevdiğiniz kıza çıkma teklif edeceğiniz günü, kuracağınız yada profesyonel olarak yapmayı düşündüünüz işinizi yaptığınız yılları hep hayal ettiniz, ediyorsunuz.Hayallerimiz hep gelip geçici gerçekleşenleri yada artık gerçekleşme ihtimali kalmayanları birdaha hayal etme gereği duymayız.

Bir tek hayalimiz vardırki gerçekleşse bile ondan vazgeçemeyiz..Hep "o" dediğimiz birisinin hayalini kurarız. bir gün onu bulacağımızın hayalini kurmakdan asla vazgeçmeyiz onu bulduktan sonra bile.Bir gün karşınıza biri çıkar, bu "o" dersiniz "o" olduğuna inanmanızı sağlayacak bütün özellikleri barındırdığı gibi o kişi olmanın vazgeçilmezi beklenmedik an olgusuda gerçekleşmiştir. Artık ayaklarınız yerden kesilmiştir o andan sonra yaşayacağiniz herşey yalnişlikla okuduğunuz ilk okul düzeyi aşk kitabında ki gibi olacaktır daha doğrusu size öyle oluyormuş gibi gelecektir. Bu durumun ne kadar süreceği tamamen sizin hayal gücünüze bağlı. Genelde gereçeğe dönüş çok kalabalık ve gürültülü bir ortamda o kişi ile karşılıklı söylenen evetlerden bir kaç hafta sonra olur. Artık hayal dünyanızdan yavaş yavaş sıyrılıp gerçekliğe dönmeye başlarsınız. Evet gerçekler size gülen bir yüzle "günaydın bak biz hep burada idik ama sen bizi hep görmezden geldin" diyeceklerdir. Siz görmeyi bıraktıktan sonra baya bir birikmiş olacaklarki o kişi olduğuna inandığınız insanın aslında tam olarak o olmadığı gerçeğinin hemen ardindan artık çok geç gerçeğide bir tokat gibi yüzünüze çarpacak, oturup düşünmek için çok vaktiniz olacak ne yaptım ben? Peki şimdi ne yapacağım? sorunlarını kendinize okadar çok soracak, okadar çok cevap veremeyeceksinizki, bir süre sonra ne zaman sormaya başladığınızı bile unutacaksınız.

Artık gerçeklerden yeterince sıkıldığınızda kendinize yaşamak için hayal edecek yeni birşey bulmuş olacaksınız. O kişi olduğuna inanarak evlendiğiniz, sevdiğiniz, aşık olduğunuz insanın bir gün o kişi olabileceği hayali ve umudu ile yaşayacaksınız.


Alicanefe

Ben zaten hiç inanmamıştım ki senin o aşk dediğine!

Ben zaten hiç inanmamıştım ki senin o aşk dediğine… İyi ki de yaşamışım; diyemeyeceğimi bildiğim halde ısıtırım umudu ile tuttum, o buz kesmiş ellerini… Yalnızlığımda mutlu olmayı öğrendim öğreneli, mutluluğu hiçbir zaman tek bir kişiye bağlamıyor olmanın rahatlığı vardı. Anı yaşama arzuna ses çıkarmayışımın altında… Ve eninde sonunda gideceğini bilmenin ağırlığı yanında… Oynadık oyunumuzu ve hiç zorlanmadık, yenme arzusu veya yenilme korkusu olmadan, sevgi üzerine tecrübelerimizin ilk kez faydasını görüyor olmanın tadını çıkarırcasına oynadık… Çocuklar gibi miydik yoksa gerçekten çocuk muyduk? Sen aşkın yaşayamayacağımız şekillerini anlatırken, meğer anlayamayacağım ne çok şey yaşatmışsın bana...Ve sonunda sen gittin ya ben şimdi anlıyorum… Ben zaten hiç inanmamıştım ki senin o aşk dediğine…