Ben beni bilme çabası içinde!

Aşk değil...

Aslında vakitsiz sıkıştırılmış bir kalbin
İsyanı sadece...
Aza kanaat edemeyenin çoğu bulamaması
Neredesin?
Hatta kimsin?
Gelde bitsin!
Bu kazanamadığını kaybetme korkusu!

Her Leylayım diyenin, mecnunu olamamak
Her mecnunum dediğimi, leylam yapamamak
Kötü olmak isteyen bir iyiyim sadece
Seninle iyi olacağıma inanıyorsam
Göreceli bir iyilik değil, hayır...
Olduğum gibiyim işte, sadece kötüyüm.

Gelmiyorsun biliyorum, henüz değil
Gelmiyorsun çünkü duyuyorsun sende
Kendini bilmezlerin...
“Kendime göre biri arıyorum” dediklerini

Şükür çok geç değil hiç birşey için
Ben beni bilme çabası içinde
Akla düşen hiç bir düşüncenin
Sonunu getiremezken
Rahman seni düşürdü aklıma
İşte o zaman anladım

Neredesin?
Hatta kimsin?
Ne zaman geleceksin?
Senden bi’haberken ben, anladım
Bu soruların cevabı rahmanda
Bilemediğim ansızın gelecek
Bir sen varsın, bir de ölüm
Bilmediklerim bir yana bildiğim odur ki
Seni bana yazan Rahman
Ölümüde yazdı anlıma.

Bilinmez kaç zaman sonra
Olurda geliverirsen bir gün
Okursan bu satırları
Acaba inanırmısın!
Bu deli bu satırları
Seni tanımadan çok önce
Senin için yazdı...

Zor bir yük mü olur du senin için
Korkmalımıyım! Korkmandan
Ya o korku
“Sen daha iyilerine layıksın” ile
Noktalanırsa dilinde...

Yada belkide herkes gibi
“amma abartmışsın diyeceksin”
Ama onlardan bir farkın olacak değil mi?
Sen bunu bile bana sarılarak söyleceksin.