Kırık dökük

Kırık dökük anılarına, hayalden bantlar çekiyorsun
Sen sözde yetim, hey özünde karamsar insan,
Bu halinle yaşamayı, sen nasıl beceriyorsun.
Girişini beğenmedin diye bir hayatın
Gelişmesinde hep terk edilmiş, sanki sürgündesin
Korkma sonucu da göremeyeceksin.
Dur korkma, korkma ölmeyeceksin.
Yaşamayanlar ölemez, bunu önce sen öğreneceksin
Sevgi nedir bilmez, hep sevilmek istersin.
Bir tık ötede bulabileceğin tek şey yalanken
O dizginlenemez umudunla tıkladığın
Bu kaçıncı profil,
Hep doğru bildiklerini yanlış yerde yapmak,
Kaderin bumu sanıyorsun, karamsar insan.
Sen hep uyuyamamaktan şikâyet ediyorsun
Ama farkında değilsin, aslında uyanamıyorsun.
Okuyor, anlıyor ve biliyorsun ama
Sen hayallerinde, hep başkalarının gerçeklerini yaşıyorsun.